Poszliśmy zjeść.
Piotr siedzi już przy stoliku, ja idę w jego kierunku, a Dianka płaci w kasie.

- Pomodliłeś się już? - wrzeszczę z połowy sali.
- Nie - odkrzykuje - czekam na was.

Ludzie w barze zerkają w naszą stronę. Siadam obok Piotra, chwyta mnie za rękę i kiwa w stronę Dianki. Ludzie obserwują.
Dianka siada i lekko się dziwi

- Popierdoliło was? Co robicie?
- No czekamy na ciebie, żeby siępomodlić.

Dianka nawet okiem nie mruga, siada, chwyta nasze dłonie, pochyla głowę i:

- Oooch, taak...

Zaczynamy jeść.