Dół trwał i trwał i trwał.
Klasyczny.
Już nawet się tym nie przejmuję, tylko w momencie, kiedy mnie chwyta, biorę na przeczekanie.
Tym razem nie odpuszczał długo.

Olałam wszystko i wszystkich.
Zaniedbałam. Bo było mi źle, bo po co? Bo nie warto.
Bo nie mam przyjaciół i nikt mnie nie kocha i nie lubi. I po co ja w ogóle wychodzę do ludzi?
Nie warto.
Nie odbierałam telefonów ani drzwi.

Do życia przywróciła mnie Ruda:

- Frotka, ty mnie nie denerwuj. Za tydzień wchodzą ludzie do kuchni. Kto tego będzie pilnował?

Otrząsnęłam sięmomentalnie.
A wczoraj tak pięknie lało. Że nei ma sensu siędołować.
Dziś siecze od rana. A ja nie mogę nawet pomoknąć z tą swoją temperaturą.